เด็กชาย กับ นกน้อย

ว่ากันด้วยเรื่องของหัวใจ บ่อยครั้งที่เราอาจต้องร้องไห้เสียน้ำตา เพราะความผิดหวัง ต้นเหตุมาจาก การที่เราเอาความหวังของเรา ไปผูกไว้ที่ข้อเท้าของคนอื่น …

หากจะพูดเอาง่าย ๆ ว่า “เธอก็อย่าเอามันไปผูกสิ ก็รู้อยู่ว่านั้นคือข้อเท้า เขาจะเหยียบโดนมันเมื่อไหร่ก็ได้ “  มันก็คงดูจะเป็นคำพูดที่ง่ายเกินไป ดั่งคำกล่าวที่ว่า ไม่เจอเองกับตัว ไม่รู้หรอก 

เรื่องของหัวใจ ถ้ามันเกิดขึ้นแล้วก็ไม่มีใครห้ามมันได้ แม้แต่ตัวเราเอง ไม่รู้ว่ามันเกิดจากส่วนไหนของสมอง ที่สั่งการ ให้เราต้องรู้สึกเช่นนี้ กับคนเพียงคนเดียว แต่มันคงจะดี ถ้าเขาคนนั้น รู้สึกเช่นเดียวกันกับเรา

แต่โลกนี้มันไม่ง่ายเลย การปิ๊งกันและกัน เป็นความมหัศจรรย์ที่ต้องเกิดขึ้น แต่ถ้ามันเกิดขึ้นกับเราเพียงคนเดียว มันก็ไร้ผล

คุณอาจเคย ใช้ความพยายามกับมัน วิ่งตามมัน คิดว่าความดีของเรา จะทำให้เขา หันกลับมาบ้าง แต่คุณเชื่อมั๊ย ว่ามันเปล่าประโยชน์ กลับดูกลายเป็นคุณทำร้ายตัวเอง ให้บอบช้ำต่อไปเรื่อย ๆ และ เรื่อย ๆ  คุณเหนื่อยมั๊ย?

มีนิทานเรื่องหนึ่ง ที่นึกได้เมื่อกี้ ชื่อเรื่องว่า เด็กชาย กับ นกน้อย อยากเล่าให้ฟังค่ะ

เช้าวันหนึ่ง ในวันที่อากาศแจ่มใส เด็กชายตัวน้อย วิ่งเล่นในทุ่งกว้าง เขาเบิกบาน เขาไม่ต้องคิดอะไร ไม่มีความทุกข์ ชีวิตเต็มไปด้วยความว่างเปล่า แต่มันช่างสบายใจดีเหลือเกิน

เจ้านกน้อยก็เช่นกัน มันเองก็มีความสุข ได้บินในทุ่งกว้าง โลกนี้ช่างสวยงาม และมีอิสระ

และแล้วทั้งคู่ก็มาพบกัน ทั้งที่ท้องทุ่งแห่งนี้มันกว้างใหญ่ เด็กชายชอบเจ้านกตัวนี้มาก มันช่างน่ารัก และดูเหมือนจะเป็นเพื่อนเล่นที่ดีให้กับเขาได้

สัปดาห์แรก เด็กชายมีความสุขเหลือเกินที่ได้วิ่งเล่นในทุ่งเดียวกันที่มีเจ้านกน้อย

สัปดาห์ที่สอง เขามีความสุขมาก ที่เจ้านกน้อย บินไปรอบ ๆ ตัวเขา

สัปดาห์ที่สาม เขาเริ่มอยากให้เจ้านกน้อย กลับไปเล่นกับเขาที่บ้านด้วย

วันต่อมา เขาจึงจับมันใส่กรงกลับบ้าน …

นกน้อยตกใจ กับสิ่งที่เกิดขึ้น มันรักอิสระเกินกว่าจะถูกกักขัง การหลบหนี จึงเกิดขึ้น !!!

นานวันเข้าความสุขของทั้งสองเริ่มหายไป เด็กชายมอบทุกอย่างที่คิดว่านกน้อยต้องการ แต่เจ้านกน้อย ไม่ได้ต้องการมัน

แม้เมล็ดทานตะวันที่เด็กชายมอบให้ แม้จะอร่อยมากกว่ามันหากินเอง แต่นกน้อยกลับรู้สึก ว่ามันไม่น่ากินเลยสักนิด

“กรงนี้มันช่างแคบเหลือเกิน ฉันอึดอัด จนหายใจไม่ออก” เสียงของนกน้อยพรึมพรำกับตัวเอง

และแล้ววันหนึ่ง เจ้านกน้อยก็หลุดออกมาจากกรงได้ เด็กชายวิ่งไล่ตามมันด้วยตาข่ายจับสัตว์ เจ้านกน้อยบินหนีหลบไปมา เด็กชายวิ่งล้มลุกคลุกคลาน เป็นแผลเต็มตัว เจ้านกน้อยก็ไม่ต่างกัน มันเองก็ได้รับบาดเจ็บ

พวกเขาเจ็บตัวกันทั้งคู่ ทุกครั้งที่นกน้อยหมดแรง มันโดนเด็กชายตะครุบไว้ได้ ด้วยความกลัวมันหลุดไปอีก เด็กชายจึงจับมันไว้แน่น เจ้านกน้อยเจ็บตัวเพราะแรงบีบ จึงจิกเข้าที่มือเขา จนเป็นแผลเหวอะหวะ

ไม่มีใครมีความสุขเลย …

คุณคิดว่า เด็กชายควรทำอย่างไร? คำตอบมีอยู่ 2 ทาง คือคุณปล่อยเจ้านกน้อย กลับไปบินเล่นในทุ่งกว้างอีกครั้ง หรือจับมันเข้ากรงต่อไป สักวันเจ้านกน้อยจะชินเอง

ความรักคือการที่คุณรักตัวเอง 1 ส่วน แล้วมอบความรักให้คนอื่นอีก 1 ส่วน อย่าทำร้ายตัวเองเพราะคำว่ารัก และอย่าให้ใครเขามาทำร้ายคุณได้ เพราะคำว่ารักเช่นกัน

คุณอาจผิดหวังเพราะรัก แต่คุณอย่าเกลียดใครเพราะเขาไม่รักคุณตอบเลย เขาเองก็ไม่ได้ต้องการให้มันเป็นแบบนี้เช่นกัน

 

เด็กหญิงจรรรุงจิต

แสดงความคิดเห็น

comments

ใส่ความเห็น

อีเมลของคุณจะไม่แสดงให้คนอื่นเห็น ช่องที่ต้องการถูกทำเครื่องหมาย *